تو از هوا به من نزدیک‏تری

تو مثل هیچ کسی هستی که باید فردا، ناگهان‏تر از همه ناگهان‏ها اتفاق بیفتی.

من، روزهای آمدنت را شمرده‏ام؛ تو بیشتر از همه خورشیدها، به خانه کوچک ما سر می‏زنی.

تو از هوا به من نزدیک‏تری. عطر تو را که حس می‏کنم، هوای مجاورم متوقف می‏شود.

دستانم در هیجانی ناتمام، غرق می‏شوند و لبخند، آینه مختصرم را پر می‏کند.

تو بیشتر از همه آفتاب‏ها با مایی. تو بیشتر از نَفس با مایی.

تو، هر جایی را که سراغ می‏گیرم، هستی.

تو از باران‏های بهاری مهربان‏تری؛

پس بر ما ببار که تشنه لب، عصرهای جمعه منتظر نشسته‏ایم.

مرا ببخش

خدایا، مرا ببخش! به خاطر همه لحظه‏هایی که به یاد تو نبوده‏ام!

به خاطر همه سجده‏هایی که زود سر از مهر برداشتم .

لحظه‌ها را قدر دان

همدلی ها، لذت دیدار را...

خوب می‌دانم که یک دو روزی دیگر، فرصتم می‌میرد

می‌رسد وقت سفر؛

بعد از آن هم شاید که نگاه من و تو،

باز در حسرت دیدار بمانند ولی؛

من به این معتقدم:

زندگی یک لحظه است

و همین یک لحظه، مملو از خاطره‌هاست...

لحظه‌ها را قدر دان...

می‌رسد وقت سفر

یک دو روزی دیگر...

يادمان باشد فردا حتما ناز گل را بکشيم...
حق به شب بو بدهيم...
و نخنديم ديگر به ترکهاي دل هر گلدان...!!
و به انگشت نخي خواهيم بست
تا فراموش نگردد فردا...!
زندگي شيرين است!
زندگي بايد کرد...
و بدانم که شبي خواهم رفت .... !!!
و شبي هست که نباشد پس از آن فردايي



بگو ایا گل سرخ عریان است
یا همین یک لباس را دارد؟
چرا درختان
شوکت ریشه هاشان را پنهان می کنند ؟
چه کسی به توبه های
اتومبیل خطا کار گوش می دهد ؟
چه چیزی در جهان
از قطار ایستاده در باران غم انگیز تر است ؟
کجاست ان کودکی که من بودم ،
در من است هنوز یا رفته ؟
 چرا این همه وقت گذراندیم تا بزرگ شویم
 وقتی کودکی ام مرد
چرا من نمردم؟
و اگر روحم دور افتاده است
چرا اسکلتم دنبالم می کند؟