من در زنـــــدگی سکوت را برگزیدم.

چرا که من درحرف هاوفریادهای بی صدای سکوت خویش

غوطه ورم واکنون سکوتم را گم کرده ام!!

آری من سکوت خویش رادر میان سکوت دیگران گم کرده ام!

بار هاخواستم که سکوتم را بشکنم

اما نشد!نتوانستم!

دیگر به ستوه امده ام.

من در خفقان خویش گم شده ام

من محتاج فریادم

بگذار هـــــــــــــواری بزنم

آه ... من  درخفقان گم شده ام

زندگی خالی نيست.

مهربانی هست٬سيب هست٬ايمان هست.

آری...

تا شقايق هست٬زندگی بايد کرد.

در دل من چيزی است٬مثل يک بيشه ی نور٬

مثل خواب دم صبح و چنان بی تابم٬

که دلم می خواهد بدوم تا ته دشت٬بروم تا سر کوه.

دور ها آوايی است که مرا می خواند.

خداوندا

 اگر روزي بشر گردي

 ز حال ما خبر گردي

 پشيمان مي شوي از قصه خلقت

 از اين بودن از اين بدعت

 خداوندا

نمي داني که انسان بودن و ماندن در اين دنيا

چه دشوار است

 چه زجري مي کشد آنکس که انسان است

و  از احساس سرشار است

ناگهان چقدر زود دير مي شود

 تا نگاه مي كني وقت رفتن تو ناگزير مي شود.

 ببين! آسمان ابري است، باران مي آيد.

" بــــــــــمان ! لااقل باران را بهانه كن "

خورشيد باش تا اگر خواستي بر کسي نتابي ،نتواني

سازنده ترين کلمه((گذشت)) است...آن را تمرين کن.

پرمعني ترين کلمه((ما)) است...آن را به کار بر.

عميق ترين کلمه((عشق)) است...به آن ارج بده.

 بي رحم ترين کلمه(( تنفر)) است...با آن بازي نکن.

خودخواهانه ترين کلمه((من)) است...از آن حذر کن.

نا پايدارترين کلمه((خشم)) است...آن را فرو بر.

بازدارنده ترين کلمه((ترس)) است...با آن مقابله کن.

 با نشاط ترين کلمه ((کار)) است...به آن بپرداز.

پوچ ترين کلمه((طمع)) است...آن را بکش.

سازنده ترين کلمه((صبر)) است...براي داشتنش دعا...

غم نخور یکی همیشه خوبه ، کیمیا سرشته

آدرس خدا رو داره ، مــیگه خونمون بهشــته

تو این دنیای بی آهنگ

تو این سردیو تو نیرنگ

تو این قتل بدون جنگ

تو این نقاشی بی رنگ

تو این شبهای بــــارونی

تو اینجا پُر ز نـــــادونی

توی موندن تو ویــــرونی

توی شــک و تو حیرونی

دلم بی تاب از این غم ها

دلم گمگشته تو شبها

دلم پر سوز از دردا

دلم آشوب از فردا

میخواد آرومو بی پَروا

بره بی نام توی دریا

بره تا پیش مــاهی ها

تا عکس ماه توی دریا

بره اونجایی که مُرده

میخواد ثابت کنه مَرده

که آروم شه نگن مُرده

میگن شاید رَکَب خورده

بره تا شاید این روزا

یکی پیداشه تو دریا

بره باهاش پی رویا

بره تا اون ور ابـــرا

آروم شه شاید این درداش

بشن مرحم روی زخماش

بیان آروم پا بـــه پاش

شاید کم شه یکم غمهاش

شاید کم شه یکم غمهاش

بسه تنهایی دیگه توی قفس  بسه این قفس بدون همنفس

دیگه بسه تشنگی بدون آب  خوردن فریب و نیرنگ سراب

واسه هرکی دل من تنگ میشه  تا میفهمه دلش از سنگ میشه

دوستی از رو زمین پاک  مردیو مردونگی خاک شده

هرکی فکر خودش تو این زمون  تو نخ آب یخ و گرمی نون

باید حرف دلمو گوش کنم  همه دنیا رو فراموش کنم

دستمو بلد کنم به آسمون  خودمو رها و کنم از این اون

دلمو جدا کنم از آدما  سینمو پر کنم از یاد خدا

دیگه بسه انتظار

ابر رحمت به سر دنیا ببار

شب تار شب تار

آسمـــــون خورشیدو بر دار و بیار