سیـب سرخی را به من بخشید و رفت عاقبـت بر عشـق مـن خندید و رفت

 اشـك در چشمــان سـردم حلقــه زد بـی مـروت گریـه ام را دیــد و رفـت

 چشـم از مـن كنـدو دل از مـن بریـد حـال بیمـار مــرا فهـمیــد و رفـت

 بـا غـم هجــرش مــدارا مـی كنـم گـر چـه بر زخمــم نمك پاشید و رفـت

در این سرای بی کسی کسی به در نمیزند 

                    به دشت پر ملال ما پرنده پر نمیزند

یکی ز شب گرفتگان چراغ بر نمیکند

                                کسی به کوچه سار شب در سحر نمیزند

نشسته ام در این غبار بی سوار

                              دریغ کز شبی چنین سپیده سر نمیزند

دل خراب من دگر خراب تر نمیشود

                           که خنجر غمت ازین خرابتر نمی زند 

گذر گهی است پر ستم که اندرو به غیر غم

                            یکی صلای اشنا به رهگذر نمیزند

چه چشم پاسخ است از این دریچه های بسته ات

                             برو که هیچ کس ندا به گوش کر نمیزند

نه سایه دارم و نه بربیفکنندم و سزاست 

                        اگر نه بر درخت تر کسی تبر نمیزند

باز هم دنباله دارد

                       با تو بودن بی تو بودن

باز هم دنباله دارد

                       شعر بودن را سرودن

تا به کی باید بمانم

                       شعر حسرت را بخوانم

تا به کی از تو بخوانم

                       بی تو و تنها بمانم

تا به کی عشق تو را با جان و دل از خود بدانم

                       ای همه بود و نبودم

ای همه تار و پودم

                       تا به کی باید به این قلب بلورین دل بدوزم

پس بگو آن حس ویرانی کجاست؟

                       پس بگو آن عشق مستانی کجاست؟

من چرا باید بمانم

                       از تو من اما نخوانم

پس بیا تا در نگاهت

                       عشق را از نو نشانم

به   تو نامه می نویسم  به تو ای همیشه دریا

                              ای همیشه از تو زنده   لحظه های رفته بر باد

وقتی که بن بست غربت سایه سار قفسم بود

                              زیر  رگبار  مصیبت  بی  کسی   تنها   کسم   بود

وقتی از آزار پاییز برگ و باغم گریه می کرد

                                  قاصد    چشم    تو   آمد   مژده   روییدن   آورد

به تو نامه می نویسم ای عزیز رفته از دست

               ای که خوشبختی پس از تو گم شد و به قصه پیوست

ای همیشگی ترینش در حضور حضرت تو

                              ای که می سوزم سرا پا تا ابد در حسرت تو

به تو نامه ی نویسم نامه ای نوشته بر باد

                                  که  به  اسم  تو  رسیدم  قلمم  به  گریه  افتاد

در گریز ناگزیرم گریه شد معنای لبخند

                               ما گذشتیم و شکستیم پشت سر پلهای پیوند

در عبور از مسلخ تن عشق ما از ما فنا بود

                       باید از هم می گذشتیم برتر از ما عشق ما بود

وقتی عاشق میشی راز دلت رو نمی تونی بگی,

چقده سخته خدایا..........

روز نوروز بچینی گل سرخ, بر سر راه نگار, فرش کنی , دلبرت بیاد بپرسه کار کیست؟تو بهش نتونی بگی,

چقده سخته خدایا............

دلبرت خنده کنه,تو بسوزی,گریه کنی دلبرت بیاد بپرسه که چرا؟تو بهش نتونی بگی,

چقده سخته خدایا............

دلبرت سفر کنه,تنها شوی,مثل ماهیها از آب جدا شوی, بتپی ,مجنون شوی,تو به کسی نتونی بگی,

چقده سخته خدایا............

چقدر سخته یک نفر رو دوست داشته باشی,براش بمیری,باورت نکنه..............

و

چقدر سخته گل آرزوهات رو تو باغ دیگه ای ببینی,هزار بار تو خودت بشکنی,ولی

       آروم زیر لب بگی:گل من باغچه نو مبارک.

 باز در چهره خاموش خیال

خنده زد چشم گناه آموزت

باز من ماندم و در غربت دل 

 حسرت بوسه هستی سوزت

باز من ماندم و یک مشت هوس

باز من ماندم و یک مشت امید

یاد آن پرتو سوزنده عشق 

 که ز چشمت به دل من تابید

باز در خلوت من دست خیال

صورت شاد ترا نقش نمود

بر لبانت هوس مستی ریخت

در نگاهت عطش طوفان بود

یاد آن شب که ترا دیدم و گفت 

 دل من با دلت افسانه عشق

چشم من دید در آن چشم سیاه

نگهی تشنه و دیوانه عشق

یاد آن بوسه که هنگام وداع

بر لبم شعله حسرت افروخت 

 یاد آن خنده بیرنگ و خموش 

 که سراپای وجودم را سوخت

رفتی و در دل من ماند به جای

عشقی آلوده به نومیدی و درد

نگهی گمشده در پرده اشک

حسرتی یخ زده در خنده سرد

آه اگر باز بسویم ایی

دیگر از کف ندهم آسانت

ترسم این شعله سوزنده عشق

آخر آتش فکند بر جانت