چشم من صبور و ساکت ... دل من زخــمی ديدار

گفــتي با دل شــکسته ... توصدام كن بایه فریاد

ای تــــمام مهـــربــوني ... تو شـــباي غربت من

حرف اين دل شكسته ... با تو ایــنه يــاور من

اگه بي صدام و خاموش ... زير سقف پر سـتاره

چشـــماي بارونــي من ... پر درد انـــتـــظـــاره

عاشـــــقم من عاشق تو ... اي عزيز مـــــهربانم

حرف بزن با من خدايا ... خسته و بي هم زبـونم

درد مــن تــنهايي من ... توحصار بـي توبودن

تو ميدوني كه چه سخته ... منتظر به در نشستن

بي تو بـي نام و نشونم ... نميخوام بي تو بمـونم

تو بذار تـــــا در كنارت ... باشـم و از تو بخـونم

صداي تكِ تكِ ساعت، دگر نمي‌آيد

نباش منتظرش! رهگذر، نمي‌آيد

نمي‌شود به خدا باورم، كه مي‌گويند:

مسافر تو دگر از سفر نمي‌آيد...

مگو ترانه بخوان و مگو غزل بـِسُراي

چرا كه با غزل من دگر او نمي‌آيد

بنال اي دل عاشق، كه خوب مي‌دانم

تو را نموده فراموش اگر نمي‌آيد

در انتظار، دل من، نباش، بيهوده!

چرا كه هست يقينم، دگر نمي‌آيد

اگر دنياي ما دنياي سنگ است بدان سنگيني سنگ هم قشنگ است

اگر دنياي ما دنياي درد است بدان عاشق شدن از بحررنج است

اگر عاشق شدن پس يک گناه است دل عاشق شکستن صد گناه است

خداوندا!

 

این دل شکسته را جز دستهای مهربانی تو درمانی نیست و

این دست بسته را جز از ابر احسان تو بارانی، نه.

 

خدایا!

 

این قامت خمیده جز به دیدار تو راست نمی شود و این تنهای غریب جز

در خانه تو هر آنچه خواست نمی شود .

 

خدای من!

 

این دانه به خاک نشسته را بی آب و آفتاب تو، کجا سر شکفتن هست و

این غریب و خسته را بی ماهتاب لطف تو کی پای رفتن؟

خدایا!

 

این شکاف تنهایی را جز چشمه سار جاودان مهر تو پر نمی کند و غنچه

حوائجم بی باغبانی تو شکفته نمی شود و غبار اندوه از چهره غمزده ام

جز باران رحمت تو نمی شوید و سموم نفسم را جز تریاق رأفت تو درمان

نمی کند

خدایا!

 

دلی که عمری به دنبال تو گشته مگر جز در میان دستهای تو قرار می گیرد؟

و پایی که در هر قدم توان از تو گرفته و با سنگ و خار و خاشاک به شوق

تو در آویخته به چه امید در دیار غیر رحل اقامت افکند؟

اشک اضطرار مرا چه چیز جز دستهای پاسخ تو خواهد سترد؟ و این قلب

درد آغشته از فراقت را چه چیز جز نسیم مهر تو جان خواهد بخشید؟

خدایا!

 

زنگار گناه از آیینه دل چه چیز جز عفو تو خواهد زدود؟

خدایا!

 

این جگر سوخته در آتش هجرانت را و این جان گداخته در زیر تشعشع

سوزان فراقت را هیچ چیز جز خنکای نسیم وصل تو آرام نمی کند.

 

من اینک امید از هر چه غیر تو بریده ام و بر در خانه کرم تو به تضرع

ایستاده ام.

 

خدای من!

 

مرا از تو چشم یاری هست و همو مرا بدینجا آورده است.

 

اینجا، که گرد گامهای تو بر صورت خسته من نشیند و بوی بهار تو در

مشام درختانِ به خشکی گراییده من بپیچد.

 

 

 

 

 

 

خدایا!

می شود كه چنین بنده ای را دست محبت بر سرش كشی؟ و سایه خدایی

بر سرش بگستری؟ و جز این نمی شود. بنده به كجا بگریزد كه امتداد

شاخه های بی نهایت كرم تو سایه نینداخته باشد؟

ای زیبای عاشق زیبایی! ای دلربای زیبا آفرین! ای دریای بی‌منتهای بخشش

 

 

 

خيلي سخته که بغض داشته باشي ، اما نخواي کسي بفهمه ...

خيلي سخته که عزيزترين کست ازت بخواد فراموشش کني ...

خيلي سخته که سالگرد آشنايي با عشقت رو

 

بدون حضور خودش جشن بگيري ...

خيلي سخته که روز تولدت ، همه بهت تبريک بگن ،

جز اوني که فکر مي کني به خاطرش زنده اي ...

خيلي سخته که غرورت رو به خاطر يه نفر بشکني ،

بعد بفهمي دوست نداره ...

خيلي سخته که همه چيزت رو به خاطر يه نفر از دست بدي ،

اما اون بگه : ديگه نمي خوامت

در خواب ناز بودم شبي

ديدم كسي در ميزند

در را گشودم روي او

ديدم غم است

اي دوستانه بي وفا

از غم بياموزيد وفا

غم با همه بيگانگي

هر شب به من سر ميزند..!

***

امروز كه محتاج توام جاي تو خاليست

فردا كه ميايي به سراغم ديگر نفسي نيست

****

از دست عزيزان چه بگويم گله اي نيست

گر هم گله اي هست دگر حوصله اي نيست

 

رفتنت آغاز ویرانی است حرفش را مزن

ابتدای یک پریشانی است حرفش را مزن

گفته بودی چشم بردارم من از چشمان تو

چشم هایم بی تو بارانی است حرفش را مزن

آرزو دارم که دیگر بر نگردم پیش تو

راهمان با اینکه طولانی است حرفش را مزن

دوست داری بشکنی قلب پریشان مرا

دل شکستن کار آسانی است حرفش را مزن

خورده ای سوگند روزی عهد ما را بشکنی

این شکستن نا مسلمانی است حرفش را مزن

حرف رفتن می زنی وقتی که محتاج توام

رفتنت آغاز ویرانی است حرفش را مزن

غنچه با دل گرفته گفت :

زندگی لب ز خنده بستن است

گوشه ای درون خود نشستن است

گل به خنده گفت :

زندگی شکفتن است

با زبان سبز راز گفتن است

گفتگوی غنچه و گل از میان باغچه

باز هم به گوش می رسد.

تو چه فکر می کنی ؟

راستی ، کدامیک درست گفته اند ؟

من که فکر می کنم

گل به راز زندگی اشاره کرده است

هر چه باشد او گل است

گل یکی دو پیرهن

بیشتر ز غنچه پاره کرده است

قیصر امین پور (روحش شاد)

بگذارید بگریم

بگذارید بگریم به پریشانی خویش

که به جان آمدم از بی سرو سامانی خویش

غم بی هم نفسی کشت مرا در این شهر

در میان با که گذارم غم پنهانی خویش

گفتم ای دل که چو من خانه خرابی دیدی

گفت ما خانه ندیدیم به ویرانی خویش

زنده ام باز پس از این همه ناکامی ها

به خدا کس نشناسم به گران جانی خویش

ما به پای تو سر صدق نهادیمو زدیم

داغ رسوایی عشق تو به پیشانی خویش

اندر این بحر بلا ساحل امیدی نیست

تا بدان سو بکشم کشتی طوفانی خویش

کاخی کاغذی می سازم اما گریه آسمان آن را ویران می کند

کاخی یخی می سازم اما گرمای آفتاب آن را ویران می کند

کاخی شیشه ای می سازم اما دلی سنگی آن را ویران می کند

کاخی از غرور می سازم اما این بار عشق آن را ویران می کند

سیـب سرخی را به من بخشید و رفت عاقبـت بر عشـق مـن خندید و رفت

 اشـك در چشمــان سـردم حلقــه زد بـی مـروت گریـه ام را دیــد و رفـت

 چشـم از مـن كنـدو دل از مـن بریـد حـال بیمـار مــرا فهـمیــد و رفـت

 بـا غـم هجــرش مــدارا مـی كنـم گـر چـه بر زخمــم نمك پاشید و رفـت

در این سرای بی کسی کسی به در نمیزند 

                    به دشت پر ملال ما پرنده پر نمیزند

یکی ز شب گرفتگان چراغ بر نمیکند

                                کسی به کوچه سار شب در سحر نمیزند

نشسته ام در این غبار بی سوار

                              دریغ کز شبی چنین سپیده سر نمیزند

دل خراب من دگر خراب تر نمیشود

                           که خنجر غمت ازین خرابتر نمی زند 

گذر گهی است پر ستم که اندرو به غیر غم

                            یکی صلای اشنا به رهگذر نمیزند

چه چشم پاسخ است از این دریچه های بسته ات

                             برو که هیچ کس ندا به گوش کر نمیزند

نه سایه دارم و نه بربیفکنندم و سزاست 

                        اگر نه بر درخت تر کسی تبر نمیزند

باز هم دنباله دارد

                       با تو بودن بی تو بودن

باز هم دنباله دارد

                       شعر بودن را سرودن

تا به کی باید بمانم

                       شعر حسرت را بخوانم

تا به کی از تو بخوانم

                       بی تو و تنها بمانم

تا به کی عشق تو را با جان و دل از خود بدانم

                       ای همه بود و نبودم

ای همه تار و پودم

                       تا به کی باید به این قلب بلورین دل بدوزم

پس بگو آن حس ویرانی کجاست؟

                       پس بگو آن عشق مستانی کجاست؟

من چرا باید بمانم

                       از تو من اما نخوانم

پس بیا تا در نگاهت

                       عشق را از نو نشانم

به   تو نامه می نویسم  به تو ای همیشه دریا

                              ای همیشه از تو زنده   لحظه های رفته بر باد

وقتی که بن بست غربت سایه سار قفسم بود

                              زیر  رگبار  مصیبت  بی  کسی   تنها   کسم   بود

وقتی از آزار پاییز برگ و باغم گریه می کرد

                                  قاصد    چشم    تو   آمد   مژده   روییدن   آورد

به تو نامه می نویسم ای عزیز رفته از دست

               ای که خوشبختی پس از تو گم شد و به قصه پیوست

ای همیشگی ترینش در حضور حضرت تو

                              ای که می سوزم سرا پا تا ابد در حسرت تو

به تو نامه ی نویسم نامه ای نوشته بر باد

                                  که  به  اسم  تو  رسیدم  قلمم  به  گریه  افتاد

در گریز ناگزیرم گریه شد معنای لبخند

                               ما گذشتیم و شکستیم پشت سر پلهای پیوند

در عبور از مسلخ تن عشق ما از ما فنا بود

                       باید از هم می گذشتیم برتر از ما عشق ما بود

وقتی عاشق میشی راز دلت رو نمی تونی بگی,

چقده سخته خدایا..........

روز نوروز بچینی گل سرخ, بر سر راه نگار, فرش کنی , دلبرت بیاد بپرسه کار کیست؟تو بهش نتونی بگی,

چقده سخته خدایا............

دلبرت خنده کنه,تو بسوزی,گریه کنی دلبرت بیاد بپرسه که چرا؟تو بهش نتونی بگی,

چقده سخته خدایا............

دلبرت سفر کنه,تنها شوی,مثل ماهیها از آب جدا شوی, بتپی ,مجنون شوی,تو به کسی نتونی بگی,

چقده سخته خدایا............

چقدر سخته یک نفر رو دوست داشته باشی,براش بمیری,باورت نکنه..............

و

چقدر سخته گل آرزوهات رو تو باغ دیگه ای ببینی,هزار بار تو خودت بشکنی,ولی

       آروم زیر لب بگی:گل من باغچه نو مبارک.

 باز در چهره خاموش خیال

خنده زد چشم گناه آموزت

باز من ماندم و در غربت دل 

 حسرت بوسه هستی سوزت

باز من ماندم و یک مشت هوس

باز من ماندم و یک مشت امید

یاد آن پرتو سوزنده عشق 

 که ز چشمت به دل من تابید

باز در خلوت من دست خیال

صورت شاد ترا نقش نمود

بر لبانت هوس مستی ریخت

در نگاهت عطش طوفان بود

یاد آن شب که ترا دیدم و گفت 

 دل من با دلت افسانه عشق

چشم من دید در آن چشم سیاه

نگهی تشنه و دیوانه عشق

یاد آن بوسه که هنگام وداع

بر لبم شعله حسرت افروخت 

 یاد آن خنده بیرنگ و خموش 

 که سراپای وجودم را سوخت

رفتی و در دل من ماند به جای

عشقی آلوده به نومیدی و درد

نگهی گمشده در پرده اشک

حسرتی یخ زده در خنده سرد

آه اگر باز بسویم ایی

دیگر از کف ندهم آسانت

ترسم این شعله سوزنده عشق

آخر آتش فکند بر جانت