کاش میدانستی چه دردی در این صدا زدن ها نهفته

کاش می دیدی تمام اشتیاق و حسرتی که در پشت خیسی چشمانم

مات و مبهم به زنجیر کشیده شده

داغی اشکهایم گرمی نگاهت را بر گونه هایم حمل می کنند

دلم تنگ است

دلم برایت تنگ است

دلم برای با تو بودن تنگ است

میدانی....دلم برای حرف هایت

درد دلهایت

برای نوازش هایت ...

دلم بدجوری برایت تنگ شده

اشتیاق تلخ تمام  وجودم را در بر گرفته....

من از خدا خواستم،
نغمه هاي عشق مرا به گوشت
برساند تا   لبخند مرا
هرگز فراموش نكني و
ببيني كه سايه ام به
دنبالت است تا هرگز
نپنداري تنهايي.
ولي اكنون تو رفته اي ،
من هم خواهم رفت
فرق رفتن تو با من اين
است كه من شاهد رفتن تو هستم

دشت خواب با كوه هاي
آبي ، نه شعري نه
ميلادي
طلوعي بود كه  مغربش
گريه ميكرد
ستاره ها دل نداشتند كه
بخوابند
سوخته حتي خاكستر دشت
ستون ستون، حرمت ِ
احساس بي ريشه گي
قدم قدم، درد ِ بي
همخونان
بغض بغض زجر ِ من بودن

همه میپرسند
چیست در زمزمه مبهم آب
چیست در همهمه دلکش برگ
چیست در بازی آن ابر سپید
روی این آبی آرام بلند
که ترا می برد اینگونه به ژرفای خیال
چیست در خلوت خاموش کبوترها
چیست در کوشش بی حاصل موج
چیست در خنده جام
که تو چندین ساعت
مات و مبهوت به آن می نگری
نه به ابر
نه به آب
نه به برگ
نه به این آبی آرام بلند
نه به این خلوت خاموش کبوترها
نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام
من به این جمله نمی اندیشم
من مناجات درختان را هنگام سحر
رقص عطر گل یخ را با باد
نفس پک شقایق را در سینه کوه
صحبت چلچله ها را با صبح
بغض پاینده هستی را در گندم زار
گردش رنگ و طراوت را در گونه گل
همه را میشنوم
می بینم
من به این جمله نمی اندیشم
به تو می اندیشم
ای سراپا همه خوبی
تک و تنها به تو می اندیشم
همه وقت
 همه جا

*مهــــربونم*

آرزوم بی تــــو محاله٫لحظه هام بی تــو سؤاله

بی تــــو مقصد خيلی دوره٫راه عشـقم بی عبوره

من نمی خوام تـو خيالم بگمت٫عاشقت هستم

دوست دارم که راستی راستی حس کنم٫تـــو را٫تو دستم

دیشب تا صبح باران بارید

انگار خیال تو بود كه از آسمان می بارید

من از خیس شدن در باران نمی ترسم

دلیل بارش باران را نمی پرسم

آن روز كه دیدمت تا به امروز آسمان دلم ابریست

مثل آسمان امشب كه بارانیست

می دانم صبح كه شود آفتاب نمایان می شود

اما آیا دل من هم یك روز آفتابی می شود

حتی با سوسوی این چراغ در خزان

هنوز امید دارم امید به خدای مهربان

بوی حرمتت رنگی زده به یادمان

می دانم دوریت آتشی ست بر خانمان

بس به خاطر دلهای شكستمان

فقط بمان و بمان و بمان