بودیم و کسی پاس نمیداشت که هستیم ، باشد که نباشیم و بدانند که بودیم .

 خدانگهدار

این آخرین پست برای چند سال بودن توی این وبلاگ هست.

تو غم و شادی همراهم بود. این وبلاگ پر شده از تمام لحظه های یک آدم احساسی

که سالها کوشید تا کسی ازش رنجیده خاطر نباشه.سالها صادقانه و روراست بود

و همیشه هم از این رو راستی و ساده دلی ضربه خورد.این وبلاگ یادآور رنج های من بود،

شادی های من بود، اشک ها و رویاهای من بود...

امیدوارم هرکس که از این به بعد آرشیو این وبلاگ را میخونه، پی به حس درونی این متن ها ببره.

طی این سالها از طریق این وبلاگ دوستای خوبی پیداکردم که هیچکدوم ناراحتی برای من نداشتند...

شاید تنها دلیل بسته شدن این وبلاگ، خودم باشم... خودم که با همه تلاش هام

برای رضایت آدمای دوروبرم جز دورویی چیزی ندیدم... و شاید دهانی که بی موقع باز شد...

بی دلیل دلی رنجیدو کوششم رضایتشه...

این بد بیاری ها تقصیره من نبود

بدرود

دوست دارم بروم سر به سرم نگذارید
گریه ام را به حساب سفرم نگذارید
دوست دارم که به پابوسی باران بروم
آسمان گفته که پا روی پرم نگذارید
اینقدر آئینه ها را به رخ من نکشید
اینقدر داغ جنون بر جگرم نگذارید
چشمی آبی تر از آئینه گرفتارم کرد
پس کشیدن این همه دل دور و برم نگذارید
آخرین حرف من اینست زمینی نشوید
فقط از حال زمین بی خبرم نگذارید .... !