سلام دو تا شعر از استاد شهریار که من خیلی دوستشون دارم...

منتظر نظرات زیباتون

شب ، همه بی تو کار من ، شِکوه به ماه کردن است

روز ستاره تا سحر، تیره به آه کردن است

متن خبر که یک قلم ،بی تو سیاه شد جهان

حاشیه رفتنم د ِگر ، نامه سیاه کردن است

نو گل نازنین من ! تا تو نگاه می کنی

لطف ِ بهار عارفان ، در تو نگاه کردن است

ماه ِ عبادت است و من ، با لب روزه دار از این

قول و غزل نوشتنم ، بیم گناه کردن است

لیک چراغ ذوق هم ، این همه کشتن داشتن

چشمه به گِل گرفتن و ، ماه به چاه کردن است

گاه به گاه پرسشی ، کن که زکات زندگی

پرسش حال دوستان ، گاه به گاه کردن است

خود برسان به شهریار ، ای که در این محیط غم

از زندگانی اَم گله دارد جوانی اَم*شرمنده ی جوانی از این زندگانی ام

دور از کنار مادر و یاران مهربان*زال زمانه ، کُشت به نامهربانی ام

دارم هوای صحبتِ یاران ِ رفته را*یاری کن ای اجل ! که به یاران رسانی ام

پروای پنج روزه ی جهان کِی کنم که عشق*داده نوید زندگی ِ جاودانی ام

چون یوسفم به چاه ِ بیابان ِ غم اسیر*وَز دور مژده ی جَرَس ِکاروانی ام

یک شب کمندِ گیسوی ِ ابریشمین بتاب*ای ماه ! اگر ز چاه به در می کشانی ام

گوش ِ زمین به ناله ی من نیست آشنا*من طایر ِ شکسته پر ِ آسمانی ام

گیرم که آب و دانه دریغم نداشتند *چون می کنند با غم ِ بی همزبانی ام

ای لاله ی بهار جوانی که شد خزان*از داغ ِ ماتم ِ تو بهار ِ جوانی ام

گفتی که آتشم بنشانی ، ولی چه سود؟*برخاستی که بر سر آتش نشانی ام

در خواب زنده ام که تو می خوانی اِم به خویش * بیداری اَم مباد که دیگر نرانی اَم!

شمعم گریست زار به بالین که شهریار!*من نیز چون تو همدم سوز نهانی اَم

وحشت از  عشق که نه!  ترس ما فاصله است...

وحشت از غصه که نه!  ترس ما خاتمه است...

ترس بیهوده نداریم! صحبت از خاطره هاست...

صحبت از کشتن نا خواسته ی عاطفه هاست...

کوله باریس پر از هیچ که بر شانه ی ماست...

گله از دست کسی نیست...

مقصر دل دیوانه ی ماست...

رنگ باران به صدا می آید

آدم اینجا تنهاست ودر این تنهایی

سایه نارونی تا ابدیت جاری است

به سراغ من اگر می آیید نرم وآهسته بیایید

مبادا که ترک بردارد

چینی نازک تنهایی من

این شعر نیست آتش خاموش معبدیست
این شعر نیست قصه احساس سنگهاست
این شعر نیست نقش سرابیست در کویر
این شعر نیست زندگی گنگ رنگ هاست
گر شعر بود بر لب خشکم نمی نشست
گر شعر بود از دل سردم نمی رمید
گر شعر بود درد مرا فاش می نمود
گر شعر بود تیغ به زخمم نمی کشید
 این شعر نیست لاشه مردیست پای دار
 این شعر نیست خون شهیدیست روی راه
این شعر نیست رنگ سیاهی است در سپید
 این شعر نیست رنگ سپیدیست در سیاه

من در زنـــــدگی سکوت را برگزیدم.

چرا که من درحرف هاوفریادهای بی صدای سکوت خویش

غوطه ورم واکنون سکوتم را گم کرده ام!!

آری من سکوت خویش رادر میان سکوت دیگران گم کرده ام!

بار هاخواستم که سکوتم را بشکنم

اما نشد!نتوانستم!

دیگر به ستوه امده ام.

من در خفقان خویش گم شده ام

من محتاج فریادم

بگذار هـــــــــــــواری بزنم

آه ... من  درخفقان گم شده ام

زندگی خالی نيست.

مهربانی هست٬سيب هست٬ايمان هست.

آری...

تا شقايق هست٬زندگی بايد کرد.

در دل من چيزی است٬مثل يک بيشه ی نور٬

مثل خواب دم صبح و چنان بی تابم٬

که دلم می خواهد بدوم تا ته دشت٬بروم تا سر کوه.

دور ها آوايی است که مرا می خواند.

خداوندا

 اگر روزي بشر گردي

 ز حال ما خبر گردي

 پشيمان مي شوي از قصه خلقت

 از اين بودن از اين بدعت

 خداوندا

نمي داني که انسان بودن و ماندن در اين دنيا

چه دشوار است

 چه زجري مي کشد آنکس که انسان است

و  از احساس سرشار است